Busan'daki grup aşaması geride kaldı. Altı takım Rumble Stage'e yükseldi, dört takım ise valizlerini topladı.
Bu üçünün Grup Aşaması'nda rahat rahat gezdiğini söylemek, kimseyi şaşırtmaz. Son yılların en güçlü uluslararası sonuçlarını alan bölgelerden geliyorlardı, kura çekiminde 1. havuzdular ve kendi bölgesel playofflarını ikna edici şekilde geçmişlerdi.
RNG'nin işi biraz karışıktı: rakipleri söz verilen 35 ping'de oynamadığı için üç maçlarını yeniden oynamak zorunda kaldılar. Bu tür bir dağınıklık daha zayıf bir takımın kafasını allak bullak edebilirdi ama RNG hemen toparlandı ve üç replay'i de aldı. Sadece altı maç oynayıp grubunu 9-0'la kapatmak — buna Performans diyelim.
Genel tablo tahmin edilebilirdi, evet. EG, PSG ve Saigon Buffalo gruplarını ikinci sırada bitirip Rumble Stage'e taşındı; Wildcard bölgelerinden gelen takımların hepsi turnuvaya veda etti. Brezilya'nın Red Canids'i, 1. günde PSG'yi devirmesi sayesinde, 2. havuz veya üstü bir rakibi yenebilen tek takım olarak öne çıktı.
1./2. havuz takımları (CN, EU, KR, NA, VN ve PCS) ile Wildcard bölgeleri arasındaki fark bu sonuçlarla gözler önüne serildi — ve topluluğun turnuva formatına yönelik eleştirilerini yeniden alevlendirdi. Birçok kişi 2017-2019 dönemindeki play-in aşamasının dönüşünü savunuyor; o formatta Wildcard takımları, Rumble Stage'deki iki kontenjan ve major bölgelere karşı oynama şansı için çekişiyordu.
Açıkçası o format turnuvanın ilk günlerini çok daha izlenebilir kılıyordu. İki kontenjan için yarış stakes'i yükseltiyor, takımlar seviye olarak daha yakın olduğu için maçlar daha çekişmeliydi. Bu seneki grup aşaması için aynı şeyi söylemek zor: sonuçlar daha maçlar başlamadan kabaca belli gibiydi. Major bölge takımlarının maçlarının çoğu tek taraflı gitti; en yakın maçları ise iki Wildcard takımı birbirine verdi.
Öte yandan, Wildcard takımları kendi bölgesini kazanmanın ödülü olarak major bölgelere karşı sahaya çıkma fırsatı buldu. Bu tecrübe gelişimleri için tartışmasız değerli — eski formatta her Wildcard takımına bu şans tanınmıyordu.
Yine de topluluğun endişeleri haklı ve umarım Riot'u önümüzdeki dönemde bu konuyu masaya yatırmaya iter. MSI, League hayranlarının yılda erişebildiği iki uluslararası turnuvadan biri; her maçın gerçekten bir anlam taşıdığından emin olmak için bir şeyler yapılmalı.
Grup Aşaması'nın sonucu sürpriz olmamış olabilir ama göze hoş gelen pick'ler boldu. T1'in Keria'sı, Saigon Buffalo maçında Rumble support çıkardı; iki takım da o noktada turu garantilemiş olsa da pick son derece verimli çalıştı. Keria 2/1/9'luk skorla maçı kapattı ve Equalizer'ı düşmanları uzaktan yavaşlatan uzun menzilli bir yarı-engage aracı olarak kullandı.
Diğer dikkat çeken pick'ler arasında Vi jungle, Vel'Koz mid ve Bard support vardı. Şu ana kadar 92 farklı şampiyon seçildi; bu seneki MSI, turnuva tarihinin en çeşitli metalarından birine ev sahipliği yapıyor gibi görünüyor ve geçen yılın 82 picklik havuzunu şimdiden geride bıraktı.
Rumble Stage bu hafta başlıyor ve nihayet turnuvanın en iyi takımlarını Knockout Stage bileti için karşı karşıya izleyeceğiz.
Bu, uzun zamandır en çok heyecanlandığımız özellikti ve sonunda tanıtabilmek bize gerçekten iyi geliyor. Klanlar geldi. Fikir tek cümleye sığıyor: zaten oynadığın oyunlar bir şeye değmeli ve o birikim, o oyunları zaten beraber oynadığın insanlarda birikmeli. Klan nedir? Klan kalıcı bir takım. Bir ad
Thomas Ruiz1 Eylül9 dk
Solo queue listeleri şampiyonları kazanma oranına dizer. Biz 173 şampiyonun tamamını asıl önemsediğimiz şeyle sıraladık: kazandıkları para. 12 ayda 523.950 maçta toplam 380.308,98$ ödendi — zirvede Soraka, Zoe ve Jarvan IV var, listede ise tek bir ADC bile yok.
Thomas Ruiz30 Ağustos5 dk
6 dolarlık minimum, %5 işlem ücreti ve kredilerin neden para olmadığı. Çoğu platformun karışına gömdüğü şartları biz masaya koyduk.
Thomas Ruiz30 Ağustos5 dk